panhistoryzm

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) wie, umiejętnie sterowanym przez polityków... Nie należy też, jak to czyni Karpiński, utożsamiać romantycznego „ja-wieszczego” z osobistymi aspiracjami poetów; owo „ja-wieszcze” było ówczesną figurą poetyckiej wszechświadomości i wszechwładzy, formą superego, które jest atrybutem wszelkiej poezji, które wówczas wyrażało się w relacji Ja-Naród-Historia, a dziś w układzie innym: Ja-Kosmos; wówczas w panhistoryzmie, dziś w panpsychizmie. Nie należy tedy polityki romantycznej oświetlać blaskiem bijącym z poezji romantycznej, poezji przypisywać szaleństw polityki lub odwrotnie. Szaleństwa poezji są zawsze tylko jej szaleństwami, i nie ona jest „winna” szaleństwom polityki, lecz ci politycy, którzy figurami poezji posłużyli się jako hasłami propagandy...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Kijowski, Andrzej 1986a. Kronika Dedala. Szkice i kroniki, Warszawa : Czytelnik
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.