dyscyplinka

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) tylko, a żarty w nauce zawsze są niewłaściwe. Ale jednego razu rozgniewany czegoś na mnie zwycięzca tak nie żałował ręki, że spłakany przyszedłem do domu na obiad. Zapytany przez wuja, gdy mu rzecz wyjaśniłem, jako prezes dozoru szkolnego zawezwał do siebie księdza eks-jezuitę, dobrze mu natarł uszy, jezuicką dyscyplinkę skonfiskował i zabronił nadal podobną zachętą do nauki się posługiwać, zagroziwszy, że jeżeli nie zaprzestanie tego oburzającego zwyczaju, odniesie się raportem gdzie należy. Za co eks-jezuita tak mnie znienawidził, że od tej chwili — niegdyś jego ulubieniec — stałem się przedmiotem jego prześladowania, do czego przyczyniło się i to, że wuj Gasper, zauważywszy wiele ujemnych i gorszących stron w jego postępowaniu, zerwał z nim osobiste stosunki, ograniczył je tylko służbowymi, a wujanka zaprzestała go u siebie przyjmować. Lubiał on bardzo kojarzyć małżeńskie stosunki między...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Golejewski, Henryk 1971. Pamiętnik. 1-2, Kraków : Wyd. Literackie
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
rzeczownikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.