analityczno-praktyczny

Słowo poświadczone w fotocytacie:
(...) szczęśliwości istoty rozumnej. Dlatego to nie jest możliwy żaden imperatyw dotyczący szczęśliwości, który by w ścisłym znaczeniu nakazywał czynić to, co przynosi szczęście, ponieważ szczęśliwość nie jest ideałem rozumu, lecz wyobraźni; opiera się to tylko na empirycznych pędstawach, po których daremnie się spodziewamy, że powinny określić czyn, dzięki któremu osiągnę- 419 dibyśmy całość nieskończonego w istocie szeregu skut- i48j ków. Jeżeli przyjmiemy, że mcżna w sposób pewny określić środki do szczęśliwości, to ten imperatyw mądrości byłby jednakże sądem analityczno-praktycznym, albowiem od imperatywu zręczności różni się on pcd tym tylko względem, że przy nim cel ten jest możliwy^ przy tamtym zaś dany; ponieważ jednak oba nakazują tylko środki do tego, o czym przyjmujemy, że stanowi cel naszej woli, przeto imperatyw nakazujący chcenie środków temu, kto chce celu, jest w obu wypadkach analityczny. Nie zachodzi więc też żadna trudność co do...

Dodatkowe informacje

Diachroniczna częstość użycia słowa (wystąpień na milion wyrazów):
Lokalizacja ekscerptu na stronie:
Adres bibliograficzny:
Kant, Immanuel 1984. Uzasadnienie metafizyki moralności, przeł. M. Wartenberg, wyd. 3, Warszawa : PWN
Etykiety gramatyczne poświadczenia:
przymiotnikliczba pojedyncza

Zastrzeżenia

W naszych materiałach trafiają się błędy, są nieuniknione w tak wielkim zbiorze danych. Procentowo nie jest ich jednak więcej niż w klasycznym 11-tomowym Słowniku języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. Ciągle je wyszukujemy i nanosimy natychmiast poprawki, co w epoce przedelektronicznej było zupełnie niemożliwe.
Sąsiedztwo a fronte

K) Słowa obecne w Słowniku ortograficznym języka polskiego Władysława Kokowskiego i pominięte w indeksie, ze względu na założenia NFJP.